سطوح مدیریت یکی از مفاهیم بنیادی و حیاتی در دنیای تجارت و سازمان‌هاست که به شکل گسترده‌ای در مدیریت و رهبری به کار گرفته می‌شود. این مفهوم به تدریج از یک ساختار ساده به یک مدل پیچیده‌تر برای تدوین و اجرای استراتژی‌ها، کنترل فرآیندها و دستیابی به اهداف تکامل یافته است.

سطوح مدیریت به‌طور کلی به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند که شامل مدیریت عملیاتی، مدیریت میانی و مدیریت اجرایی هستند. در سطح عملیاتی، فعالیت‌ها و وظایف روزمره به منظور تولید محصولات و خدمات انجام می‌شوند و مدیران این سطح مسئولیت اجرایی و کنترل دقیق را بر عهده دارند. همچنین در مدیریت میانی، برنامه‌ریزی و هماهنگی میان سطوح مختلف انجام می‌شود و اطلاعات وارده از سطح عملیاتی به تصمیم‌گیری‌های استراتژیک در سطح اجرایی منتقل می‌شوند. در نهایت، سطح اجرایی به مدیران ارشد و مدیرعامل اختصاص دارد که وظیفه تعیین اهداف کلان و تدوین استراتژی‌های کلی را دارند.

این سطوح در یک سازمان به‌طور هماهنگ با یکدیگر کار می‌کنند تا راهبرد‌ها بهتر اجرا شوند و نتیجه کارآمدی به دست آید. درک دقیق از مفاهیم و وظایف هر سطح مدیریت، به مدیران کمک می‌کند تا منابع را بهینه‌سازی کرده، تصمیمات را به موقع اتخاذ کنند و به دستیابی اهداف سازمانی کمک کنند. در این میان، مهارت‌های مدیریتی و رهبری برای مدیران از اهمیت بالایی برخوردارند تا بتوانند چالش‌ها را به خوبی مدیریت کرده و به بهبود عملکرد سازمان‌ها کمک کنند.

بنابراین می‌توان متوجه شد که آشنایی با سطوح مدیریتی تا چه حد می‌تواند برای کارمندان و کارکنان یک سازمان اهمیت داشته باشد. اکنون قرار است من از طریق این مقاله که در دانشگاه کسب و کار منتشر شده است، اطلاعات کاملی در خصوص سطوح مدیریت در اختیار شما قرار دهم. پس تا انتها همراه من در دانشگاه کسب و کار باشید.

تعریف کاملی از سطوح مدیریت

سطوح مدیریتی نمایانگر نحوه‌ی تقسیم بندی مراتب اختیار و مسئولیت‌ها در یک شرکت یا سازمان هستند. این سطوح مدیریتی وظایف و موقعیت‌های مختلفی را تعیین می‌کنند، از جمله اینکه کدام فرد به چه کسی گزارش می‌دهد یا از کدام فرد گزارش می‌پذیرد. هر سطح مدیریتی بر جنبه‌های مختلفی از رشد، موفقیت و رضایت کارکنان یک سازمان تمرکز دارد.

دلیل وجود سطح بندی مدیریتی در سازمان

بسیاری از سازمان‌ها از سطوح مختلف مدیریتی استفاده می‌کنند تا وظایف را بین بخش‌ها و تخصص‌های گوناگون تقسیم کنند. این تقسیم بندی به شرکت اجازه می‌دهد تا تعداد بیشتری از کارکنان را جذب کند، زیرا تعداد زیادی مدیر در دسترس است تا به نظارت و هدایت وظایف مختلف بپردازند. همچنین، این ساختار به فرآیند تایید و تصویب کارها سرعت می‌بخشد و هر سطح مدیریتی قبل از ارسال محصولات به عموم، می‌تواند کارهای یکدیگر را مورد بررسی قرار دهد.

انواع سطوح مدیریت در سازمان

سطوح مدیریت در سازمان‌ها به شکلی متنوع و در انواع مختلفی قرار می‌گیرند. در زیر به برخی از انواع اصلی سطوح مدیریتی اشاره می‌کنم:

  • سطوح اجرایی (عالی): این سطح شامل افراد با مسئولیت بالا در سازمان است که بر انتخاب راهبردها و تصمیم‌های کلان تأثیرگذارند. به عنوان مثال، مدیرعامل یا مدیران ارشد اجرایی.
  • سطوح میانی (وسط): این سطح شامل مدیرانی است که میانجی‌گری میان سطوح اجرایی و عملیاتی را انجام می‌دهند. آنها تصمیم‌هایی را از سطوح بالاتر اجرا می‌کنند و به تنظیمات دقیق‌تر عملیاتی پرداخته و به تیم‌ها رهنمود می‌دهند.
  • سطوح عملیاتی (پایین): این سطح شامل مدیران و ناظرانی است که به صورت مستقیم به عملیات روزمره سازمان مرتبط هستند. آنها مسئولیت اجرای وظایف را دارند و به کارکنان مستقیماً رهنمود می‌دهند.
  • سطوح تخصصی: این سطح شامل افرادی است که در حوزه‌های خاصی تخصص دارند، مانند مهندسان، حسابداران، وکلای شرکت و… آنها معمولا به عنوان مشاوران به سایر سطوح مدیریتی کمک می‌کنند.
  • سطوح پروژه‌ای: در پروژه‌ها، مدیران پروژه دارای سطح مدیریتی خود هستند که بر تخصص‌ها و اهداف خاص پروژه تمرکز دارند.
  • سطوح منطقه‌ای یا جغرافیایی: در سازمان‌های بزرگ و چندملیتی، ممکن است سطوح مدیریتی به اساس مناطق جغرافیایی تقسیم شده و مدیران مناطق مسئولیت‌های مدیریتی خود را داشته باشند.
  • سطوح عملیات خاص: در برخی سازمان‌ها، سطوح مدیریتی بر اساس عملیات خاص مانند تولید، بازاریابی، مالی و… تعریف می‌شوند.

این تقسیم‌بندی‌ها معمولا بر اساس نوع سازمان، اندازه آن، صنعت مرتبط و ساختار سازمانی متفاوت است.

سطوح مدیریت-سطح اجرایی(توضیح کامل)

سطح اجرایی (عالی) در یک سازمان، سطحی است که در آن مسئولیت‌های عمده مدیریتی و تصمیم‌گیری‌های کلان انجام می‌شود. در این سطح، مدیران اجرایی با مسئولیت‌های استراتژیک و رهبری سازمان برخوردار هستند. آنها به طور مستقیم بر راهبردهای سازمان تأثیر گذارند و تصمیم‌هایی اتخاذ می‌کنند که تأثیر عمده‌ای بر آینده و موفقیت کل سازمان دارند.

به عبارت دیگر، سطح اجرایی شامل مدیران ارشد سازمان مانند مدیرعامل (CEO)، رئیس‌های اجرایی، مدیران عامل و مدیران دیگری است که در اعلام و تعیین سیاست‌ها، اهداف اصلی، تصمیم‌های استراتژیک، اختیارات مالی بزرگ و دیگر تصمیم‌های کلان سازمان دخالت دارند.

سطح اجرایی به عنوان سرپرستان عالی سازمان عمل می‌کنند و بر اساس چشم‌انداز و اهداف بلندمدت، سیاست‌ها و استراتژی‌های سازمان تعیین می‌کنند. آنها همچنین به تعامل با سایر موسسات، تصمیم‌گیری‌های سرمایه‌گذاری، رفع مشکلات اساسی و مسائل کلان منابع اختصاص داده می‌شوند.

توضیح کاملی از سطوح مدیریت-سطح میانی

سطح میانی در سازمان‌ها سطحی از مدیریت است که بین سطوح اجرایی (عالی) و سطوح عملیاتی (پایین) قرار دارد. این سطح واسطه‌ای بین تصمیم‌گیری‌های استراتژیک در سطح اجرایی و اجرای وظایف روزمره در سطوح عملیاتی می‌باشد. در واقع، مدیران در سطح میانی به ترتیبات عملیاتی و تطبیق تصمیم‌های استراتژیک با واقعیت‌های عملیاتی پرداخته و برای اجرای این تصمیمات توسط سطوح عملیاتی راهبردها و تنظیمات لازم را تعیین می‌کنند.

سطح میانی معمولا شامل مدیران مختلفی است که به عنوان مدیران بخش، مدیران تیم، مدیران منطقه‌ای یا مدیران عامل فرعی فعالیت می‌کنند. آنها وظایفی از قبیل اجرای راهبردها و تصمیمات استراتژیک در سطوح پایین‌تر، مدیریت تیم‌ها و کارکنان، ایجاد هماهنگی میان بخش‌ها و ارتباط با سطوح مدیریتی بالاتر را دارند.

به طور خلاصه، سطح میانی در سازمان‌ها به عنوان پلی میان سطوح اجرایی و عملیاتی عمل می‌کند و نقش مهمی در اجرای تصمیمات استراتژیک و تنظیمات عملیاتی دارد.

به عهده مدیران میانی وظایف متعددی می‌افتد که به شرح زیر می‌باشد:

  • اطمینان از اجرای صحیح فعالیت‌های روزانه سازمان
  • آموزش و پرورش کارکنان جدید و تبیین رویه‌های سازمان به آنها
  • نظارت بر کارکرد مدیران عملیاتی و ارزیابی عملکرد آنها
  • ایجاد دستورالعمل‌های مورد نیاز جهت اجرای برنامه‌های کلان سازمان
  • نظارت بر کیفیت خروجی‌ها و عملکرد مدیران عملیاتی
  • انتقال نظرات و بازخوردها بین مدیران سطوح ارشد و مدیران میانی
  • تهیه گزارش‌هایی از عملکرد و اجرای کارکنان

منظور از سطوح مدیریت-سطح عملیاتی چیست؟

سطح عملیاتی در سازمان‌ها سطحی است که به طور مستقیم در تامین و انجام وظایف و عملیات روزمره سازمان مشغول است. این سطح به اجرای جزئیات و تنظیمات عملیاتی مربوط می‌شود و وظایف اساسی را انجام می‌دهد. مدیران و کارکنان در سطح عملیاتی معمولا مسئول انجام کارهای عملیاتی، تولید، خدمات، فروش، مالی و سایر فعالیت‌های روزمره سازمان هستند.

در این سطح، تصمیم‌گیری‌ها معمولا به موضوعات جزئی و عملی مرتبط است و به منظور اجرای بخش‌های مختلف کاری، تنظیم و کنترل فعالیت‌های روزمره انجام می‌شود. مدیران در سطح عملیاتی مسئولیت‌هایی مانند مدیریت تیم‌ها، نظارت بر کیفیت تولید یا خدمات، برنامه‌ریزی منابع انسانی و مالی کوچکتر و اجرای تصمیمات مدیران سطوح میانی را دارند.

سطح عملیاتی نقش مهمی در اجرای استراتژی‌ها و تصمیمات سطوح مدیریتی بالاتر دارد و تامین عملکرد روزانه و عملیاتی سازمان را به دست می‌آورد.

وظایف مهمی که به عهده مدیران عملیاتی و سرپرستان قرار دارد، به شرح زیر می‌باشد:

  • ارزیابی و نظارت بر عملکرد کارکنان تحت نظر خود
  • تدوین و تطبیق برنامه‌های عملیاتی سازمان با تیم‌های کارکنان
  • کنترل و نظارت بر کیفیت نهایی محصولات یا خدمات تولیدی
  • همکاری در تدوین برنامه‌های عملیاتی جهت دستیابی به اهداف سازمانی
  • انتقال دیدگاه‌ها و بازخوردها از مدیران سطوح بالاتر به کارکنان و برعکس

تعریف کاملی از سطوح مدیریت-سطح تخصصی

سطح تخصصی در سازمان‌ها به افرادی اشاره دارد که در حوزه‌های خاص و تخصصی دارای دانش و تجربه عالی هستند. این افراد به عنوان متخصصان در زمینه‌های مشخصی مانند تکنولوژی، مهندسی، حسابداری، حقوق، بازاریابی، طراحی و… فعالیت می‌کنند.

سطح تخصصی به عنوان یکی از انواع سطوح مدیریت نیز در نظر گرفته می‌شود زیرا این افراد معمولا به عنوان مشاوران و متخصصان در پروژه‌ها یا تصمیم‌گیری‌هایی که نیاز به دانش فنی و تخصصی دارد، شرکت می‌کنند. آنها می‌توانند به تیم‌های مدیریتی و تصمیم‌گیری‌های استراتژیک در مواقع مورد نیاز کمک کنند اما تخصص و دانش فنی‌شان اصلی‌ترین ویژگی آنهاست.

سطح تخصصی افرادی را در سازمان نمایان می‌سازد که برای تصمیم‌گیری‌هایی که به تخصص و دانش فنی خاص نیاز دارند، به عنوان منابعی با ارزش ترتیب می‌دهند. این افراد معمولاً دست‌اندرکاری کارها و پروژه‌هایی هستند که به نیازهای تخصصی سازمان پاسخ می‌دهند.

توضیح کاملی از سطوح مدیریت-سطح پروژه‌ای

سطح پروژه‌ای به افراد و ساختاری اشاره دارد که در حال انجام یک پروژه خاص هستند. پروژه‌ها معمولا فعالیت‌های محدوده‌ای و زمانی مشخص دارند و به منظور دستیابی به هدف‌های خاص انجام می‌شوند. این سطح مدیریتی در واقع به مدیران و تیم‌هایی اشاره دارد که مسئولیت اجرای و مدیریت یک پروژه را دارند.

سازمان‌ها ممکن است برای مدیریت بهتر پروژه‌های خود، ساختارهای پروژه‌ای ایجاد کنند. در این ساختار، تیم‌ها و مدیران پروژه با تخصص‌های مورد نیاز برای اجرای موفق پروژه تشکیل می‌شوند. مدیران پروژه معمولا مسئولیت‌هایی مانند برنامه‌ریزی، کنترل منابع، تعیین اهداف، مدیریت زمان، مدیریت ریسک و ارتباط با سایر اعضای تیم را دارند.

در سطح پروژه‌ای، تصمیمات اغلب مرتبط با اهداف، زمان‌بندی، منابع و اجرای عملیات پروژه گرفته می‌شوند. همچنین، مدیران پروژه باید به تنظیمات و تجربیات تیم‌های تخصصی تکیه کنند تا پروژه به درستی اجرا شود و هدف‌های تعیین شده را دستیابی کند.

وظایف اساسی مدیران سطح پروژه عبارتند از:

  • تهیه برنامه زمانبندی و منابع برای انجام پروژه به منظور دستیابی به اهداف مشخص.
  • تخصیص کارکنان، مواد و منابع مالی مورد نیاز برای هر فاز از پروژه.
  • رهبری و مدیریت تیم‌های کاری برای اجرای وظایف مختلف پروژه و ایجاد هماهنگی در کار.
  • نظارت بر پیشرفت پروژه و اطمینان از تطابق با برنامه‌های زمانبندی و بودجه.
  • شناسایی و مدیریت ریسک‌های ممکن در طول پروژه تا جلوگیری از مشکلات ناخواسته.
  • برقراری و حفظ ارتباط با مشتریان، تیم‌های پروژه و دیگر ذینفعان.
  • شناسایی و حل مشکلاتی که در طول پروژه به وجود می‌آیند تا پیشرفت به سمت اهداف تسریع شود.
  • تهیه گزارش‌های پیشرفت پروژه به تیم مدیریتی و ذینفعان.
  • اتخاذ تصمیمات در مواجهه با موقعیت‌های غیرمنتظره و تغییرات در پروژه.

منظور از سطوح جغرافیایی و عملیاتی خاص چیست؟

سطوح جغرافیایی:

 این مفهوم به ایجاد سازمان و سلسله‌مراتب مدیریتی بر اساس مناطق جغرافیایی مختلف اشاره دارد. به عبارت دیگر، سازمان در مناطق جغرافیایی مختلف فرعی می‌شود و هر منطقه به صورت مجزا تحت نظر یک مدیر یا تیم مدیریتی مستقر می‌شود. این نوع ساختار معمولاً در سازمان‌های چندملیتی و یا با دستگاه‌های شعباتی فراوان مورد استفاده قرار می‌گیرد. مدیران مناطق جغرافیایی عموماً مسئولیت‌هایی مانند مدیریت شعبه‌ها، فروش در منطقه، مدیریت منابع انسانی و مالی مرتبط با آن منطقه را دارند.

سطوح عملیاتی خاص:

این مفهوم به ایجاد ساختار مدیریتی بر اساس عملیات خاص یا بخش‌های خاص داخل سازمان اشاره دارد. به عبارت دیگر، سازمان به صورت تخصصی‌تر تقسیم می‌شود و بر اساس بخش‌های وظیفه‌ای یا فعالیت‌های مشخص مانند تولید، بازاریابی، مالی، تحقیق و توسعه و… سازماندهی می‌شود. مدیران در این سطوح عملیاتی خاص معمولاً مسئولیت‌هایی مانند مدیریت تخصصی بخش، اجرای استراتژی‌ها و تصمیمات در حوزه مشخص، کنترل کیفیت و تخصصی، و تنظیم فرآیندهای مرتبط با بخش خود را بر عهده دارند.

این ساختارها به تناسب نیازها و نیازمندی‌های خاص هر سازمان ایجاد می‌شوند و بهبود کارایی و هماهنگی بخش‌ها یا مناطق مختلف را هدف دارند.

دلیل اهمیت انتخاب مدیران کارآمد

در زمانی که کسب و کارها هنوز در مراحل اولیه خود به اندازه کوچک هستند، موسسان اغلب اعتقاد دارند که نیازی به ایجاد ساختارهای مدیریتی پیچیده ندارند و می‌توانند کلیه وظایف را به صورت شخصی انجام دهند. آنها امیدوارند که در آینده، با گسترش کسب و کار، مدیران جدیدی به سازمان اضافه کنند.

امروزه، در تمام جوانب کسب و کار، حتی در مدیریت، نیاز به تشکیل تیم‌ها و سطوح مختلف مدیریتی حس می‌شود. این به دلیل این است که هیچ فردی نمی‌تواند همه جزئیات و تخصص‌ها را به طور کامل درک کند. تصور کنید می‌خواهید یک نمایش اجرا کنید. در زمانی که شما تنها یک عروسک را کنترل می‌کنید، می‌توانید به خوبی به تمام جزئیات تمرکز کنید. اما هر چه تعداد شخصیت‌ها و نقش‌ها در نمایش افزایش یابد، کیفیت نمایش کاهش می‌یابد زیرا شما تنها نیستید و نیاز به هماهنگی و مدیریت تیم دارید.

هر بخش از سازمان همانند یک عروسک است که به یک عروسک‌گردان برای مدیریت نیاز دارد. اگر در یک نمایش حرفه‌ای تیمی از عروسک‌گردانان حضور داشته باشند و شما به عنوان کارگردان تمام کار را هدایت کنید، عملکرد بهتری خواهید داشت. این مثال ساده نشان‌دهنده اهمیت داشتن افراد متخصص و مدیریتی در سطوح مختلف سازمان است. البته باید توجه داشت که فرآیندهای سازمانی چالش‌ها و پیچیدگی‌های بسیار بیشتری دارند و می‌تواند هر لحظه نیاز به تصمیمات سریع و تعدیل برنامه‌ها داشته باشد.

انواع سمت‌های مدیریتی در هر بخش از سطوح مدیریتی

تنوع سطوح مدیریتی با مختلف سمت‌های مدیریتی در سازمان‌ها تفاوت دارد. در اقسام پیشین، نحوه دسته‌بندی سطوح مدیریتی به سه سطح ارشد، میانی و عملیاتی را مورد بررسی قرار دادیم. انواع مختلف سمت‌های مدیریتی، مانند مدیر منابع انسانی، مدیر مالی، مدیر بخش حسابداری و غیره وجود دارند، و شما می‌توانید با مطالعه مقالاتی که در مورد انواع مدیریت در سایت دانشگاه کسب و کار منتشر شده‌اند، بطور کلی با آنها آشنا شوید. همچنین بخش‌هایی در یک سازمان وجود دارد که به برخی از سمت‌های مدیریتی نیاز ندارند. به عنوان مثال، در یک کسب و کار آنلاین که محصولات فیزیکی ندارد، شاید نیازی به مدیریت انبار و توزیع محصول وجود نداشته باشد.

هر یک از سمت‌های مدیریتی با توجه به حوزه فعالیت و وظایف خود، در یکی از سطوح مدیریتی قرار می‌گیرند. برای بهتر درک کارکرد و تفاوت‌های آنها با سطوح مختلف مدیریت، به تعدادی از مهم‌ترین سمت‌های مدیریتی در سازمان‌ها اشاره می‌کنیم:

  • مدیر ارشد یا مدیر عامل
  • مدیر اجرایی
  • مدیر بازاریابی
  • مدیر فروش
  • مدیر روابط عمومی
  • مدیر منابع انسانی
  • مدیر تولید
  • مدیر مالی که مسئولیت مدیریت مالی را دارد
  • مدیر توزیع

به ویژه در هر سازمان ممکن است بسته به نیازها، سمت‌های مدیریتی دیگری نیز به تیم مدیریتی اضافه شوند تا یک سیستم مدیریت جامع و منسجم ایجاد شود.

 

مزایای وجود سطوح مدیریتی در سازمان

وجود سطوح مدیریتی در سازمان دارای مزایای متعددی است که بهبود کارایی و عملکرد سازمان را تضمین می‌کند. برخی از این مزایا عبارتند از:

  • سطوح مدیریتی به افراد امکان می‌دهد تا به تخصص‌های خود متمرکز شوند و وظایف مشخصی را اجرا کنند. این تخصص و تمرکز منجر به افزایش کیفیت و دقت در اجرای وظایف می‌شود.
  • سطوح مدیریتی مسئولیت ارتباط‌ها و انتقال اطلاعات میان سطوح مختلف سازمان را تسهیل می‌کنند. این امر بهبود هماهنگی و تعامل درون سازمانی را فراهم می‌کند.
  • با تقسیم وظایف به شکل مناسب در سطوح مختلف، کارکنان به صورت موثرتر و با تمرکز بر وظایف خود مشغول به کار می‌شوند و از تجربه و تخصص‌هایشان استفاده می‌کنند.
  • سازمان با داشتن سطوح مدیریتی متعدد، امکان مدیریت بهبودی را دارد. هر سطح مدیریتی می‌تواند بازخوردها و پیشنهادهای بهبود را ارجاع داده و اقدامات لازم را انجام دهد.
  • وجود سطوح مدیریتی باعث می‌شود که انحرافات از اهداف و استانداردها به سرعت تشخیص داده و مدیریتی جدی برای رفع آن‌ها انجام شود.
  • سطوح مدیریتی فرصت مناسبی برای انتقال دانش و تجربیات از نوآوری‌ها و بهبودهای انجام شده به دیگر اعضای سازمان فراهم می‌کند.
  • از طریق سطوح مدیریتی، اداره و کنترل بهتری بر روند کارها، پروژه‌ها و عملکرد کارکنان امکان‌پذیر می‌شود.
  • هر سطح مدیریتی دارای مسئولیت‌ها و وظایف خود است که تعیین مسئولیت‌ها منجر به شفافیت بیشتر در اجرای وظایف می‌شود.

به طور خلاصه، وجود سطوح مدیریتی در سازمان باعث تخصص، هماهنگی، کارایی و بهبود عملکرد کلی سازمان می‌شود و به مدیران امکان مدیریت بهتر و برنامه‌ریزی مناسب را می‌دهد.

 

 

چگونه برای هر سطح مدیریتی یک مدیر مناسب انتخاب کنیم؟

انتخاب مدیران مناسب برای هر سطح مدیریتی امری حیاتی و پیچیده است. انتخاب افراد مناسب باعث بهبود عملکرد سازمان، افزایش تعاملات مثبت و ایجاد محیط کاری موثر می‌شود. در ادامه چند راهنمایی برای انتخاب مدیران مناسب برای هر سطح مدیریتی آورده شده است:

برای سطح ارشد:

  • تجربه و مهارت‌ها: مدیران ارشد باید دارای تجربه و مهارت‌های برجسته در زمینه‌های مختلف مدیریتی، استراتژیک و تصمیم‌گیری باشند.
  • رهبری و توانمندی‌های ارتباطی: مهارت‌های رهبری، ایجاد تیم و توانایی در برقراری ارتباط با ذینفعان دیگر از ویژگی‌های اساسی برای مدیران ارشد می‌باشد.
  • بینش استراتژیک: مدیران ارشد باید توانایی تحلیل محیط کسب‌وکار، تشخیص راهبردهای مناسب و پیش‌بینی تغییرات آینده را داشته باشند.

 سطح میانی:

  • توانایی مدیریت تیم: مدیران میانی باید توانایی مدیریت و هدایت تیم‌های کاری را داشته باشند و به خوبی ارتباط برقرار کنند.
  • مهارت‌های ارتباطی: توانایی در ارتباط با مدیران سطوح بالاتر و پایین‌تر، برقراری ارتباط موثر و مدیریت تداوم روابط از جنبه‌های مهم است.
  • تصمیم‌گیری و حل مسئله: توانایی در تحلیل مسائل، انتخاب گزینه‌های بهینه و اتخاذ تصمیم‌های مؤثر در شرایط مختلف از مهارت‌های اساسی مدیران میانی است.

سطح عملیاتی:

  • مهارت‌های عملیاتی: مدیران عملیاتی باید تجربه و مهارت‌های لازم برای مدیریت فعالیت‌ها و فرآیندهای عملیاتی را داشته باشند.
  • توجه به جزئیات: در سطح عملیاتی، جزئیات اهمیت زیادی دارد، بنابراین مدیران باید دارای دقت و دقت بالا در اجرای وظایف باشند.
  • مهارت‌های مشاوره‌ای: مهارت‌های ارتباط و مشاوره برای مدیران عملیاتی اهمیت دارد تا با کارکنان و سایر اعضای تیم به خوبی همکاری کنند.

در نهایت، انتخاب مدیران مناسب نیازمند ترکیبی از تجربه‌های قبلی، مهارت‌ها، خصوصیات شخصیتی و توانایی در مواجهه با چالش‌ها و موقعیت‌های مختلف است. همچنین، فرآیند انتخاب مدیران می‌تواند به صورت مصاحبه‌های چندگانه، مقایسه‌های تخصصی و ارزیابی‌های رفتاری انجام شود تا بهترین انتخاب انجام گیرد.

  

جمع بندی مقاله سطوح مدیریتی

سطوح مدیریتی در سازمان‌ها به تقسیم وظایف، اختیارات و مسئولیت‌ها در سه سطح ارشد، میانی و عملیاتی می‌پردازند. این سطوح به نحوه تعیین وظایف مختلف مدیریتی در سازمان، روابط سلسله‌مراتبی و فرآیندهای تصمیم‌گیری کمک می‌کنند. در زیر، جمع بندی این سطوح مدیریتی آورده شده است:

  • سطح ارشد (استراتژیک): در این سطح، تصمیم‌گیری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها به طور اصولی و برای آینده سازمان انجام می‌شود. مدیران ارشد مسئول تعیین اهداف بلندمدت، راهبردها و تصمیم‌های استراتژیک هستند. آن‌ها باید اطلاعات کاملی از محیط کسب‌وکار و رقبا داشته باشند و توانایی در انجام تحلیل‌های استراتژیک داشته باشند.
  • سطح میانی (تاکتیکی): در این سطح، مدیران میانی وظیفه اجرای برنامه‌ها و استراتژی‌های ارشد را دارند. آن‌ها بر اساس راهبردهای تعیین شده، برنامه‌های کوتاه‌مدت را تدوین و اجرا می‌کنند. همچنین، آن‌ها توانایی در مدیریت تیم‌ها و ارتباط با سایر سطوح مدیریتی را دارا باید باشند.
  • سطح عملیاتی (عملیاتی): در این سطح، مدیران عملیاتی مسئول اجرای برنامه‌ها و فعالیت‌های روزانه سازمان هستند. آن‌ها باید به خوبی با جزئیات کارها کنار بیایند و از کیفیت، تناسب و بهره‌وری فرآیندها نگرانی کنند. تصمیم‌گیری‌های این سطح به ساختارهای سلسله‌مراتبی واگذار می‌شود.

هر یک از این سطوح مدیریتی دارای نقش و تاثیر خاص خود در عملکرد سازمان هستند و توانایی‌ها، مهارت‌ها و ویژگی‌های متفاوتی از مدیران در هر سطح مورد نیاز است. انتخاب مدیران مناسب برای هر سطح باعث بهبود عملکرد و افزایش کارایی سازمان خواهد شد.

ممنون که تا انتها همراه من در دانشگاه کسب و کار بودید.v

Leave a comment